Dziś, 1 marca 2026 roku, już po raz trzynasty obchodzony jest międzynarodowy dzień walki z dyskryminacją – Zero dla Dyskryminacji. Dzisiaj szczególnie refleksyjnie podejdźmy do tego trudnego, dla wielu bolesnego tematu.
Wszyscy wiemy, że dyskryminacja może mieć wiele twarzy – sąsiadów, współpracowników lub kolegów ze szkoły, rodziny, bliskich znajomych, partnerów, a także zupełnie obcych osób.
Za dyskryminację można uznać każde zachowanie, które narusza godność człowieka uderzając w jego osobiste wybory – w tym wiarę, przekonania polityczne czy intymne relacje, cechy fizyczne – w tym kolor skóry, czy po prostu wygląd i prezencję, jak również w jego sytuację życiową, która często w dużej mierze nie zależy od niego samego, ale jest wynikiem splotu życiowych okoliczności, takich jak pochodzenie, wykształcenie, majętność rodziny, los.
Dyskryminacja to krótko mówiąc brak zgody na różnorodność, a przecież to właśnie ta różnorodność sprawia, że możliwa jest wymiana doświadczeń i wzmacnianie relacji opartych na otwartości i empatii, a dzięki rozwojowi każdej jednostki będącej częścią społeczeństwa, to społeczeństwo ma szansę rozwinąć się jako całość.
To dzięki różnorodności grupy zadaniowe są w stanie zaplanować, przeprowadzić i sfinalizować każdy projekt, a do tego opracować wyniki i wyciągnąć wnioski na przyszłość.
To właśnie różnorodność sprawia, że poznawanie innych osób może być ciekawą przygodą, prowadzącą do zupełnie nowych doświadczeń i otwierania się na nowe możliwości.
W obecnym świecie, w którym zbyt często ludzie boją się tego, co nieznane i co wykracza poza ich własny horyzont, bardzo potrzebne są dwa rodzaje osób: te, które mają odwagę być sobą, oraz te, które rozumieją i akceptują tę różnorodność.
Tekst i grafika: Marzena T. © 2026